Doordat er nauwelijks kerken zijn in Isaan, moeten sommige christenen ver reizen om een kerkdienst te bezoeken. In Waeng Yai hebben we meegemaakt dat een vrouw 25 kilometer op de brommer reed om naar de kerk te komen. Mooi zou zijn als er een kerk dichterbij is. Maar tegelijkertijd kan dan ‘t probleem ontstaan, dat er scheve gezichten ontstaan, want schapen stelen, willen we niet. 

Vorige week werden we gelukkig door een dominee voorgesteld aan Saay, die zo’n 5 kilometer verderop woont. Saay is 21 jaar oud en 6 jaar christen. Ze is in de grote stad Khon Kaen, 50 kilometer, verderop tot geloof gekomen. Sinds twee jaar woont ze weer bij haar ouders op het platteland. Wekelijks naar de kerk gaan is voor haar niet mogelijk en de kleine start van een kerk in Manchakhirie is een antwoord op twee jaar bidden. 
Afgelopen zondag was ze voor het eerst bij de kleine kerkdienst in ons huis, samen met Toe, de lerares van de christelijke basisschool. Ook werden we vergezeld door drie buurmeisjes. We danken God voor Zijn hand in het leven van Saay en ons leven. Bidden jullie mee dat we elkaar opbouwen en Saay kunnen bemoedigen in haar geloof en dagelijks leven? 

Met dank aan het Nederlandse thuisfront, vermaken Daniel en de buurkinderen zich nu regelmatig met stoepkrijt. In Thailand door ons nog niet eerder gespot. Opeens vroegen we ons af of ‘t ook eigenlijk wel kan…

In Thailand wordt het hoofd met veel respect behandeld. Onder andere uit zich dit in jongeren die zich bukken om niet boven het hoofd van een oudere uit te komen. Iets pakken boven iemands hoofd gaat vooraf aan een ‘excuseer mij’. Wijzen naar iemands hoofd is geen goed idee.

De voeten daarentegen, zijn het ‘laagste’ deel van het lichaam. Vooral omdat het veel in contact komt met de grond. Dus om wat voorbeelden te geven uit de dagelijkse praktijk: geen ventilatoren aan- of uitzetten met voeten. Geen kastlaadjes dichtschuiven met een voet. Zitten in kleermakerszit of met voeten gevouwen onder je, oftewel niet met de voeten naar iemand wijzen.

En wat dit met stoepkrijt te maken heeft? We vroegen ons het volgende af (met antwoorden van de buurvrouw):
Kan ‘t kleuren wel op de vieze grond? Geen probleem.
Kun je wel een poppetje kleuren op de grond? Geen probleem.
Mag je dan over zo’n poppetje heen lopen? Ook geen probleem.

Vooralsnog niemand voor het hoofd gestoten. En dankzij het regenseizoen iedere dag stoepkrijten.

Een ware doop, zo voelde afgelopen tijd in ieder geval. Afgelopen jaren hebben we al heel wat culturele hapjes te verstouwen gekregen, maar afgelopen weken werden hier nog wat smaakversterkers aan toegevoegd.

Afgelopen week is Annelies meegevraagd voor een ritje naar het ‘bamboebos’, een paar kilometer verder op. Hier zijn de zoete bamboescheuten te vinden. Lekkerder dan de bittere bamboescheuten die we de dag daarvoor vlakbij hadden geplukt. Zoiets als zoete drop en zoute drop of aardbeien die van smaak verschillen…

Het regenseizoen is namelijk de bamboescheutentijd. Een waar feest voor de bamboescheutenliefhebber. Wat je er mee doet? Nou, je kookt ze en eet ze op, maakt er curry van of roerbakt ze met oestersaus.

Trots als we waren namen we als aardigheidje een zak zelfgeplukte en gekookte bamboescheuten mee om aan vrienden in Waeng Yai te geven. We gingen echter weg met meer bamboescheuten dan we hadden meegenomen, zij waren ook al op pad geweest .

Bamboescheuten zijn niet het meest bijzondere eten. Vorige week nog een andere ware delicatesse op. Moederkoek schijnt een mals stukje vlees van de koe te zijn en omdat dit alleen maar te krijgen is na de geboorte van een kalf, ook een waar feest om te eten. Met wat kruiden en gekookt bloed wordt het gerecht op smaak gebracht en gegeten met kleefrijst. Het went na een paar keer eten…

Oom Jongjoet vroeg of ik mee wilde helpen met ‘Dam Naa’, oftewel het overplanten van rijstplantjes. Aangezien we al een hele tijd zeggen de Thai te willen ontmoeten en leren kennen op de plek waar zij bezig zijn, kon ik deze uitnodiging natuurlijk niet afslaan.

Er zitten nu twee dagen van sjokken door de blubber, branden in de zon, gebukt plantjes in de grond duwen, op. Een en al ontzag voor de boeren die dit hun hele leven volhouden. Gelukkig werd me nog nagegeven dat iedereen de eerste paar dagen per jaar met spierpijn in zijn bovenbenen loopt. Gelukkig, ik ben niet de enige .
Toch is het niet alleen maar hard werken. Het is ook een enorm gezellige boel. Met 10 mensen naast elkaar in het rijstveld bukken en beppen. Er wordt niet anders dan gekletst, de hele dag door, van ’s ochtend 9 uur tot 5 uur in de middag. Een goede manier om aan mijn Isaan te werken, want veel moeite om het verstaanbaar te maken voor een buitenlander werd er gelukkig niet genomen.

Na het harde werken even uitrusten en afspoelen bij de plaatselijke dam. Tegelijkertijd wordt het avondeten geplukt, lotusbloemen voor de enige echte lotusbloemencurry. En als je niet kunt zwemmen maar toch graag lotusbloemencurry wilt eten, dan bind je gewoon een jerrycan om je middel.

Voldaan, met spierpijn en 10 uitnodigingen om bij de mensen thuis langs te komen, gaan we het weekend in.

Vorige week donderdag tot en met zondag hadden de meeste Thaise mensen een lang weekend vrij vanwege moederdag. Vooral hier in Isaan werken veel mensen in grotere steden en gaan zij met lange weekenden naar hun ouders op het platteland. Ook Toe, de christelijke lerares, op de christelijke basisschool, ging terug naar haar ouders. We hadden met haar afgesproken om haar zondag thuis op te halen, zodat we haar ouders ook eens konden ontmoeten.

De ouders van Toe wonen in de provincie Kalasin, zo’n 2,5 uur rijden vanuit Manchakhirie, richting het Noordoosten. De ouders van Toe wonen op hun rijstveld, een aantal kilometer buiten het dorp. Zeer primitief, maar heel gastvrij. Beide ouders van Toe beginnen iets van het christelijk geloof te begrijpen en af en toe laten ze iets zien dat ze met God communiceren. We werden opgewacht door haar twee jongeren zussen en hun kinderen. Een vrolijke boel en Daniel was al snel aan het spelen. In de stad Kalasin zijn wel kerken, maar dit is nog zo’n 40 kilometer van dit dorp vandaan. We bidden dat de ouders van Toe christenen om zich heen krijgen, die hen komen bemoedigen in hun kleine geloof…

…want dat het leven opeens over kan zijn, realiseerden we ons al snel na onze thuiskomst. De directeur van de christelijke basisschool was op die donderdag verongelukt. Doordat de leerkrachten dachten dat wij met Toe het hele weekend meewaren en de telefoon van Toe kapot was, hoorden we het pas zondagavond. De dag waarop hij begraven is. Een schok voor iedereen die hem kende. In ons stadje is het niet heel groot nieuws, want de directeur woonde in Khon Kaen, de grote stad, maar voor de leerkrachten en leerlingen zeker wel. 
Voor ons raar om niet naar de begravenis te kunnen, het voelt echt alsof we een stukje gemist hebben. We zijn dankbaar dat de christelijke leraressen kunnen getuigen van de hoop die we als christenen hebben en we bidden dat wij daar ook een aandeel in kunnen hebben.       

Met dank aan E. uit W.Y. heeft Sijmen een leuke klusdag gehad en zijn wij een konijn rijker.  

We zijn nog niet helemaal aan het regenseizoen gewend: begon de dag stralend, al vroeg in de middag stortte de regen uit de lucht. Niet te stoppen. Maar Sijmen ook niet.

Een beestje dat rondhuppelt, zo gaat liggen zodat we ‘em kunnen zien (ook leuk) en nog zonder Thaise naam. Daniel noemt hem Nijn en heeft vanmorgen zijn nieuwe schoenen aan het konijn laten zien.

We wonen in een Boeddhistisch land. Soms zijn we zo met mensen bezig die enigszins geïnteresseerd zijn in het evangelie, dat we meer met het christen-worden bezig zijn, dan met het Boeddhisme. Er zijn steeds meer openingen om over godsdiensten en de meerwaarde van het leven te praten. Dat betekent openingen voor het evangelie, maar ook openingen voor het Boeddhisme. Twee voorbeelden uit de praktijk.

Terwijl wij op vakantie waren, zat één van de personeelsleden van het resort hardop uit een vrolijk-uitziend-boekje te lezen. Een collega kwam bij hem staan en ze praten er wat over. Sijmen was ook wel benieuwd wat hij aan het lezen was. De titel van het boekje luidde: Veel geluk. Een term die we veel horen en waar de betekenis nog echt van gemeend wordt. Op de terugweg van onze vakantie kwamen we dit boekje weer tegen.

Ditmaal in een koffieshop in een boekenmolen. Een boekenmolen vol met boekjes van een Japanse monnik, die de afgelopen tijd heel wat makkelijk-te-lezen-boekjes heeft uitgegeven. Met onder andere als titels:  ’Waarom worden we geboren?’, ‘Thaise mensen zijn goed van hart’ en ’Het grootste geluk’. Het boekje ‘Veel geluk’ stond er ook bij en is inmiddels aan zijn 12e druk, met in totaal 1 miljoen exemplaren gedrukt. Wauw, monniken proberen ook antwoorden te geven op actuele vragen en blijkbaar slaat dat aan. Zo iets ‘hips’ was ons niet eerder opgevallen en leidt mensen af van God. Want al lezend door de boekjes staan er best goede levenstips in, maar alle oplossingen hebben als fundament: jij kan jezelf redden….

Een ander voorbeeld is onze taalhulp. Terug van vakantie belde ze ons op vanuit de tempel. Ze is daar een paar dagen naartoe gegaan vanwege haar dertigste verjaardag. Wat ze er precies gedaan heeft, hopen we nog te horen. Ondanks dat ze zegt niet zoveel met godsdiensten en religies te hebben, is er toch blijkbaar een aantrekkingskracht om zich terug te trekken in de tempel. Hopelijk heeft ze tijd gehad om na te denken en heeft God tot haar gesproken. Ookal is het een bizarre plek, voor God is niets onmogelijk.
Voor ons weer een goede les om na te denken over de levensvragen die de Thaise mensen hebben en de antwoorden die het Boeddhisme daarop geven. En dan vandaaruit Gods perspectief op hun leven te geven. Eerst misschien niet zo aantrekkelijk en niet de gemakkelijkste weg, maar wel bevrijdend.

We zijn weer terug in Manchakhirie: uitgerust en terugkijkend op een heerlijke tijd én vakantie met de ouders van Annelies.

We hadden voor even de Thaise rijstvelden ingewisseld voor het Thaise strand. Onze hangmatten thuis ingewisseld voor een ritje op de olifant (gelukkig zitten we iets minder vaak op een olifant dan in een hangmat). En door een onverwacht snorkeltochtje werd het Bijbelverhaal van de storm op het meer opeens veel beter begrijpen….al stelde de schipper ons gerust dat hij echt niet uitvaart als ‘t gevaarlijk is….we zijn ook niets gewend!  

Het was heel leuk om te zien dat Daniel opa en oma op het vliegveld herkende (lang leve Skype) en hij heeft flink met ze gebouwd, gelezen, chocola gegeten en z’n woordenschat uitgebreid. En wij vonden het super om Daniel te delen, bij te kletsen, spelletjes te spelen en weer met onze (schoon)ouders te zijn!

En nu weer uitzicht op  de rijstvelden…

De goede regens zijn inmiddels gevallen en het rijstplanten is begonnen. Wij zijn weer bijgekletst met de buren, hebben weer wat bekenden opgezocht en zijn weer in de taalboeken gedoken. We zijn weer terug.

Deze week zijn we weer flink met taalstudie bezig geweest. Na een taalcheck van vorige week kregen we weer nieuwe motivatie om hard aan de slag te gaan.

We moeten gewoon dat sprongetje maken van makkelijk Thai, naar wat gecompliceerder en vloeiender Thai. Op het moment lijkt dat sprongetje een grote sprong. Ons vocubulair moet vergroot worden, we moeten meer voegwoorden gebruiken, ingewikkeldere zinnen maken en beter onderscheid maken tussen woorden met bijna dezelfde betekenis zoals: optillen en oprapen. 
Omdat we al veel bijbelstudies geven en Bijbelverhalen vertellen is ons ‘Christelijke’ vocabulair vrij uitgebreid. Maar zodra we het hebben over andere dingen zoals landbouw, economie of onderwijs dan haken we snel af. Gelukkig pakte onze taalhulp dit heel goed op, ze gaat ons helpen om veel bezig te zijn met het alledaagse Thai. De volgende dag nam ze al een krantenartikel mee over één of andere Chloorlekage in Dubai, dat is weer eens andere koek.

Daniel maakt natuurlijk ook de gebruikelijke sprongetjes al is hij het ‘oei, ik groeiboek’ inmiddels uitgesprongen. Zijn vocabulair breidt zich uit met zinnen van twee woorden en alles is een ‘grote’.

Deze weken zijn we ook vergezeld door de ouders van Annelies. We worden heerlijk verwend en we gaan over een uurtje op pad naar een eiland om te genieten van zee en strand. Over twee weken horen jullie meer van ons.